09.05.2026 - 15:24

Святкаванне Дня Перамогі ў абласным цэнтры пачалося з сустрэчы старшыні Магілёўскага аблвыканкама Анатоля Ісачанкі з ветэранамі Вялікай Айчыннай вайны і былымі малалетнімі вязнямі фашысцкай няволі. У мерапрыемстве таксама прынялі ўдзел памочнік Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь – інспектар па Магілёўскай вобласці Сяргей Налівайка і старшыня абласнога Савета дэпутатаў Аляксандр Гарошкін.


Кіраўніцтва рэгіёну звярнулася да ўдзельнікаў урачыстага прыёму са словамі віншаванняў і падзякі за іх стойкасць, мужнасць і годны прыклад для маладога пакалення.

«Шчыра вас віншую з гэтым святам – Днём Вялікай Перамогі. Тое, што адваяванае вамі, нашымі дзядамі і прадзедамі цяжка сёння ацаніць. Тое чыстае неба, тая спакойная наша краіна, тое, як мы жывем і развіваемся зараз – гэта ўсё было закладзена тады. Тая перамога дала нам магчымасць ісці наперад, жыць у свабоднай і незалежнай краіне. І мы павінны казаць аб гэтым, і не толькі сёння, а заўсёды. Памятаць пра тую Вялікую Перамогу, не забываць яе, таму што забыцца – гэта здрадзіць самім сабе і тым, хто яе здабываў. Вы – апора дзяржаўнасці і незалежнасці, – звярнуўся да ганаровых гасцей сённяшняга свята Анатоль Ісачанка. – Сёння ў нас чыстыя вуліцы, дзеці ўсміхаюцца, усё вучацца, працуюць, адпачываюць – ідзе нармальнае мірнае жыццё. На жаль, мы бачым і тое, што адбываецца ў свеце: зноў праяўляе сябе фашысцкая ідэалогія, нацызм. Як мага гэта ўспрымаць? Нашая задача зрабіць так, каб гэтага больш не было. І вы тыя, на каго мы раўняемся».


У сваю чаргу Аляксандр Гарошкін падкрэсліў, што 9 Мая – гэта свята са слязамі на вачах: «Свята, таму што ў гэты дзень на нашу гістарычную зямлю прыйшоў свет, скончылася самая страшная вайна дваццатага стагоддзя. Сапраўды, гэта для кожнага чалавека свята. А са слязамі на вачах, бо мы яшчэ раз нізка схіляем галовы перад тымі, хто да 9 мая 1945 года не дажыў, пакінуўшы свае жыцці на полі лаянцы, хто быў закатаваны ў канцлагерах, хто быў спалены ў вёсках.

Тыя мерапрыемствы, якія зараз праводзяцца, больш патрэбны ўжо не толькі мільёнам загінуўшых, а тым, хто жыве сёння. Так, вам было цяжка, вам было цяжка, вы зламалі хрыбет фашызму. Але сёння ўнукі і праўнукі тых, каго нашы дзяды, прадзеды ў сорак пятым годзе задушылі пад Рэйхстагам, падымаюць галаву і спрабуюць перавярнуць нашу гісторыю, спрабуюць зрабіць тое, што не змаглі іх дзяды і прадзеды. І чым цішэйшым становіцца ваш голас, у сілу шаноўнага веку, тым гучней павінен станавіцца голас нас – унукаў і праўнукаў тых, хто гэтую Перамогу прынёс. І мы вам абяцаем, што мы яе не здрадзім, мы зробім усё, каб нашы дзеці і нашы ўнукі не ведалі жахаў Хатыні, Барок, Чырвонага берага, Олы і тысяч іншых вёсак, якія былі знішчаны на нашай зямлі.


Дзякуй тым, хто аднавіў нашу краіну пасля гэтай жахлівай вайны. Літаральна за некалькі дзесяцігоддзяў яе паднялі з руін, і мы годна жывем да сённяшняга дня. Я жадаю ўсім вам моцнага здароўя. Таму што наколькі б ваш голас не быў ціхі, мы яго чуем, чуюць яго нашыя дзеці і ўнукі. Усім дабра. Са святам! З Днём Вялікай Перамогі!»

За кубкам гарбаты, у цёплым сяброўскім становішчы ўдзельнікі сустрэчы распавялі свае жыццёвыя гісторыі, падзяліліся ўспамінамі, праспявалі песні ваенных гадоў.

Так, старшыня Магілёўскай абласной асацыяцыі малалетніх вязняў фашысцкай няволі Любоў Ярмолава, якая нарадзілася ў 1944 годзе ў палоне адной з двайнят, расказала, як цяжка даводзілася іх бацькам выжываць і захаваць сваіх дзяцей у канцлагерах: «І вось мы жывем. Ужо 81 год з нашай дарагой, доўгачаканай Перамогай.


У нас вельмі складанае было жыццё: і дзяцінства, і юнацтва, і маладосць. Бо мы, калі выраслі, адужэлі, атрымалі спецыяльнасці, мы паднімалі краіну, мы яе будавалі. Мы сапраўдныя патрыёты і такімі патрыётамі мы жывем да гэтага часу. І далей жадаем жыць, і застаемся ў страі. Сёння мы дзякуем кіраўніцтву горада, вобласці за тое, што для нас створаны абсалютна ўсе ўмовы для добрага, шчаслівага жыцця. Нас берагуць. Ваша цяпло, ваш клопат кранаюць нас. Гэта так прыемна.

Пры гэтым хачу сказаць, што мы не сядзім на месцы. Мы стала цікавімся чем–то, абавязкова які абмяркоўваецца какие–то пытанні, рыхтуемся да выступаў. Бо мы наведваем навучальныя ўстановы. Сустракаюць там выдатна, з задавальненнем нас слухаюць хлопцы, часцяком, са слязамі на вачах. У гэтыя моманты ўспамінаў яны перажывае тое, што перажываем і мы. Яны з першых вуснаў чуюць праўду аб нашай гісторыі і яшчэ больш беражліва захоўваюць яе».


Яшчэ адзін удзельнік сустрэчы, былы малалетні вязень Уладзімір Парахневіч распавёў, што для яго значыць Дзень Перамогі: «Са словам «Перамога» цяжка паставіць что–нибудь побач. Гэта настолькі аб'ёмна, настолькі значна. Я мяркую, што для кожнага савецкага чалавека гэта вельмі важна. Ну а для нас, малалетніх вязняў, тым больш. Дзякуючы тым, хто стаў на абарону Радзімы, мы засталіся жывыя, да гэтага часу жывем і дапамагаем нашай дзяржаве быць яшчэ прыгажэй, лепш, выхоўваем наша маладое пакаленне. Так што слова «Перамога» для нас – гэта ўсёабдымнае слова. Гэта ўсё, дзякуючы чаму мы жывыя.

А самы лепшы спосаб правільна выхаваць маладое пакаленне – гэта асабісты прыклад. Як мы жылі, як цяжка было нам, але нягледзячы на ​​гэта, мы працавалі, сузіралі, ваявалі, партызанілі. Асабісты прыклад – гэта самы лепшы спосаб выхавання. І ў сям'і, і ў калектыве, і ўсюды. Асабісты прыклад – кіраўнік усяго».

Пацвердзіў яго словы і 99–летний ветэран Міхась Цітоў, які адзначыў: «Не было б Дня Перамогі, калі б у нас не было «самаадданых» людзей, якія ішлі да гэтай перамогі, не схіляючы галовы. Ішлі ва ўвесь рост і дзівілі суперніка і днём, і ўначы.

Я прайшоў вялікія вярсты вайны, усю Беларусь і пасля да самога Кёнігсберга дайшоў на нагах. Не проста так прайшоў, а са зброяй у руках. За гэты перыяд быў двойчы паранены. І зноў кідаўся ў бой. Таму можна сказаць, што кропля маёй крыві таксама ёсць у гэтай перамозе».

Пасля сустрэчы ветэраны прынялі ўдзел у шэсці пакаленняў «Беларусь памятае».

Юлія Таранава, фота Галіны Гаўрыловіч