11.07.2026 - 15:47

Купальскі вянок на свяце «Купалле» («Александрыя збірае сяброў») аб'ядноўвае ўсіх: і тых, хто яго пляце, і тых, хто яго носіць, і тых, хто любуецца ім з боку. У кожнай кветцы – часцінка прыроды, цяпла і народнай мудрасці. А побач з вянкамі, як іх годнае апраўленне, – усмешкі, песні і непаўторная жаночая прыгажосць, якая ў Год беларускай жанчыны ззяе асабліва ярка.

Старанна пляце вянкі Таццяна Якавенка з Кіраўска, якая ўжо не першы год прыязджае на Купалле ў Александрыю. У яе руках звыкла мільгаюць каласкі, васількі, рамонкі і духмяныя травы, ператвараючыся ў хупавыя абярэгі.

– Кожны вянок – гэта як маленькая гісторыя, – кажа Таццяна Трафімаўна, не адрываючыся ад працы. – Мы не проста пераплятаем кветкі і травы. Мы ўкладваем у іх часцінку сваёй душы, добрыя пажаданні, цеплыня нашых сэрцаў. Калі я пляту, заўсёды думаю аб тым, каму дастанецца гэты вянок. Жадаецца, каб ён прынёс чалавеку радасць, шчасце, здароўе. У народзе кажуць: які вянок плётеш – такі лёс і прыцягнеш. Таму мы стараемся, каб кожны наш вянок быў светлы і прыгожы, як свята ў Александрыі.


Таццяна Трафімаўна прызнаецца, што больш за ўсё ў працы яе натхняюць эмоцыі гасцей, якія прыходзяць на пляцоўку:

— Дзеці падбягаюць з палаючымі вачыма, просяць: «Цётка, плётак мне вяночак!» А калі я апранаю яго на маленькую галоўку, дзяўчынка пачынае кружыцца і ўсміхацца – ці гэта не шчасце? І дарослыя прыходзяць, асабліва жанчыны ў Год беларускай жанчыны. Яны з падзякай прымаюць вянкі, прымяраюць іх, фатаграфуюцца. Я бачу, як яны зменьваюцца, як іх вочы загараюцца. Значыць, не дарма мы працуем. Значыць, традыцыя жыве і будзе жыць далей.


Александрыя зноў пацвярджае: тут не проста свята – тут ушаноўваюць традыцыі, прыгажосць і жанчыну, якая з'яўляецца захавальніцай агменю, культуры і душы народа. І купальскі вянок, сплецены з любоўю, – самы шчыры сімвал гэтага адзінства.


 mogilevnews.by