13.04.2026 - 10:50

Бог стукаецца ў сэрцы кожнага

Пётр і Таццяна Козарыз – актыўныя, пазітыўныя і глыбока вернікі людзі. Да Бога прыйшлі яшчэ ў дзяцінстве – абодва раслі ў рэлігійных сем'ях, а зараз прывіваюць праваслаўныя каштоўнасці сваім дзецям. Свята Вялікадня, Светлага Хрыстовага Уваскрэсення, па традыцыі сустракаюць у храме. У гэты дзень дзякуюць за ўсё, што дорыць ім жыццё: каханне, здароўе, дастатак, мір і спакой.


Да Вялікадня вялікае сямейства Козариз рыхтуецца загадзя: разам фарбуюць яйкі і пякуць кулічы, пернікі і распісваюць іх глазурай. Па словах Таццяны, без такіх простых, але значных рытуалаў свята не пачынаецца:

– Традыцыі ідуць з дзяцінства: усё, што было добрага і добрага, пераносім у сваю сям'ю. У нас Вялікдзень – гэта прыбраны дом, смачны стол, наведванне храма. Мая мама заўсёды кажа: на Вялікдзень павінна пахнуць булкамі, таму я таксама кожны год пяку кулічы.

Ёсць яшчэ адна даўняя традыцыя: пасля начной службы зноў ісці ў царкву і званіць у званы – так можна ўсяго адзін раз у год. Сям'я абавязкова бярэ з сабой кулічы і дорыць першаму, каго сустрэне на званіцы. У мінулым годзе частавалі групу кітайцаў, якія прыехалі на экскурсію.


Таццяна пераканана, што ёй пашанцавала расці ў праваслаўным асяроддзі. Жыва апісвае карцінкі з дзяцінства, ад якіх нават праз шмат гадоў цёпла на сэрца. Памятае, як з мамай вучылі малітвы, як бабуля дарыла ёй абразкі, а яшчэ як моцна ў сям'і любілі Светлае Хрыстова Уваскрэсенне:

— Больш за ўсё чакалі Вялікдзень за яе ўрачыстасць: прыбіраліся ў самае прыгожае і адпраўляліся на службу ў найбліжэйшы храм за 20 кіламетраў ад нашай вёскі. А пасля дома накрывалі вялікі стол. І так было радасна!

Для Пятра прыкладам бязмежнай духоўнасці была бабуля па татавай лініі, якая валодала рэдкай сілай веры:

— Калі дзіцем заставаўся ў яе начаваць, заўсёды чуў шчыры зварот да Бога, і гэта адгукалася ў душы.

Сям'я Казарыз у храме кожныя выхадныя. Старэйшыя браты, 13‑гадовы Іван і 11‑гадовы Ціхан, скончылінядзельную школу, 7‑гадовая Ліза і 9‑гадовая Надзя яшчэвучацца. Таццянаўжо некалькігадоў выкладаевыхаванцам школыСлова Божае, а Пётр майструе з імі вырабы – шпакоўні, кармушкі.

Сумесныя паездкі на веласіпедах, гарадскія прагулкі, паходы ў музеі і, вядома ж, духоўныя будні — у гэтых сямейных радасцях, лічыць Таццяна, крыецца вялізная сіла:

— У праваслаўі ёсць два шляхі, якімі людзі ратуюцца і знаходзяць шчасце: манаства і сям'я. І яны аднолькава складаныя. Сям'я – гэта вялікая праца і ахвяра, таму што ты аддаеш сябе. Заўсёды гавару дзецям: вам пашанцавала, што ў нас поўная сям'я, мама і тата ўключаны ў ваша жыццё, ёсць бабулі і дзядулі, якія вас любяць. І ў аснове ўсяго – вера.

А яшчэ стымул і натхненне муж і жонка знаходзяць у дзецях. З іх з'яўленнем таксама звязана асаблівая гісторыя, успамінае Таццяна:

– У нас з мужам тры гады не было дзяцей, мы разам аб іх маліліся і неўзабаве атрымалі дабраславеньне. Адбылося гэта ў Крыме. З экскурсіямі пераязджалі з горада ў горад, у кожным наведвалі касцёл. У Хвядосе сустрэлі абраз Пятра і Фяўронні – заступнікаў сям'і. Прыклаліся да яе. Потым пераехалі ў Кактэбель, і там таксама былі гэтыя святыя – і так адбывалася тройчы.


Вяртаючыся да размовы пра Светлы Вялікдзень, сям'я адзначае — у гэты дзень важна дзяліцца радасцю, жадаць дабра і абавязкова дараваць. І гэта таксама вялікая праца над сабой:

— Вялікдзень — найперш «Хрыстос уваскрэс!». Ён уваскрос для таго, каб падарыць нам вечнае жыццё. Пацярпеў за людскія грахі, і нам трэба апраўдаць яго ахвяру – жыць так, каб не было сорамна перад Богам, які дае ўсе магчымасці выратавацца. У нашай краіне адкрыты ўсе храмы, мы гадуем дзяцей у міры і згодзе, прывіваем ім нашы традыцыі і сямейныя каштоўнасці. І ва ўсім знаходзім дапамогу і падтрымку.

СБ