13.04.2026 - 09:20

У храме Раства Іаана Хрысціцеля ў Буйнічах яшчэ за дзве гадзіны да паўночы паветра было прасякнута водарамі воску, ладану і свежай заправы. Жыхары аграгарадка, навакольных вёсак, Магілёва сцякаліся сюды цэлымі сем'ямі – бацькі, дзеці, бабулі і дзядулі. Прыбраныя, з плеценымі кошыкамі, у якіх – традыцыйныя кулічы, фарбаваныя яйкі, тварожныя Вялікадня. На тварах – усмешкі, у вачах – радасць і надзея.


Аддаючы даніну павагі традыцыям продкаў, перадаючы цяперашняму пакаленню асновы духоўнасці, прыхаджане падкрэслівалі: Вялікдзень – самае светлае свята, якое аб'ядноўвае пакаленні. Да пачатку богаслужэння, якое пазней перайшло ў хрэсны ход і ўсяночную, людзі запальвалі свечкі ў царкве. Мы, акунуўшыся ў атмасферу цяпла і святла, паспяшаліся ў працуючую пры храме дзіцячую нядзельную школу (у Буйнічах ёсць і нядзельная школа для дарослых). Знаёміцца ​​з дзецьмі, якія да Светлага Хрыстовага Уваскрэсення арганізавалі музычны паказ.


Сцены нядзельнай школы ўпрыгожаны яркімі шарамі, плакатамі «Светлага Вялікадня!», дзіцячымі малюнкамі, прысвечанымі святу, да якога тут рыхтаваліся загадзя.

Хлопчыкі і дзяўчынкі ў светлых сукенках, касцюмах іграюць на скрыпках, флейтах і звонкімі галасамі вітаюць:

– Спяваюць сэрцы звана, і ў нашых душах растае імгла. Гучыць урачыста наваколле: «Хрыстос уваскрос! Хрыстос уваскрос! Здарыўся цуд з цудаў, Хрыстос сапраўды ўваскрос! 


– Для вернікаў гэта найважнейшае хрысціянскае свята, якое сімвалізуе перамогу над смерцю, вечнае жыццё, – нагадвае матухна Вольга – кіраўнік нядзельнай школы, жонка настаяцеля тутэйшага храма іерэя Аляксія (у свеце – Аляксея Шмялёва). Да яго дарослыя і моладзь духоўна рыхтуюцца ўвесь год, каб сустрэць Збавіцеля з радасцю і чыстым сэрцам.

Дзіцячую нядзельную школу наведвае больш за 60 хлапчукоў і дзяўчынак ва ўзросце ад шасці да пятнаццаці гадоў. Многія з іх разам з бацькамі выконвалі Вялікі пост, які доўжыўся 48 дзён.

– Рыхтуючыся да вялікай імпрэзы, адмовіліся ад мяса. Разам з мамай я варыла кашу, пякла дранікі з кабачкоў, — расказвае 15–гадовая магіляўчанка Варвара Шасцюк. – Напярэдадні свята пафарбавалі яйкі, спяклі кулічы – з разынкамі, цукатамі, шакаладам.


У наш візіт у нядзельную школу дзеці ўпрыгожвалі прынесеныя з дому маленькія кулічыкі. Спачатку глазурай – бялковай мернгай. Затым, паверсе, яркай вобмешкай і цукеркамі ў форме мініятурных велікодных яек.

Сяброўка Барбары Сафія Лукаўскас з Буйнічаў, якой 13 гадоў, пра велікодныя традыцыі ведае шмат.

– У гэтае свята прынята абдымацца, «хрыстосавацца». Ён вельмі кранальны, усё вакол як адна вялікая сям'я, ты адчуваеш сябе часткай чего–то вялікага. У гэты дзень прынята дарыць падарункі. Мы, дзеці, прынеслі іх цэлы кошык – там і прысмакі, і маленькія сувеніры.


Мілане Лушынскай усяго дзесяць гадоў – у музычнай пастаноўцы яна іграла на скрыпцы. Кажа, што ані не стамілася і разам з бацькамі застанецца на ўсяночную.

– Са мной у храм прыехалі старэйшы брат – дванаццацігадовы Мікіта, малодшая сямігадовая сястра Сафія. Вялікдзень кожны год тут сустракаем усёй сям'ёй, гэта адно з самых маіх любімых святаў.

У храме для дзяцей устаноўлены спецыяльны столік з велікоднымі размалёўкамі, каляровымі алоўкамі. Самыя маленькія дзеці, паставіўшы з бацькамі свечкі ля ікон, займаюцца творчасцю.

Матухна Вольга, якая па першай адукацыі рэжысёр–выкладчык (скончыла інстытут культуры, духоўнае вучылішча, магістратуру), святы ў нядзельнай школе арганізуе рэгулярна. Пры храме ёсць тэатральны гурток, дзе рыхтуюць цудоўныя калядныя пастаноўкі. Дзеці радуюць прыхаджан сваімі талентамі. І не толькі прыхаджан. Па словах матухны Вольгі, у наступную нядзелю (святкаванне Вялікадня працягнецца яшчэ 40 дзён) яны пакажуць свой велікодны спектакль «Як дзяўчынка наступіла на хлеб» навучэнцам Магілёўскага агралесатэхнічнага каледжа імя К. П. Арлоўскага, вучням Хонаўскай школы Магілёўскага раёна і жыхарам дома–інтэрната ў Салтанаўцы.


А сёння апоўначы дзеці з запаленымі лампадкамі ў руках услед за святарамі прайшлі хросным ходам ля храма, паказалі вернікам музычны паказ. Выконваючы душэўныя песні пра Вялікдзень, хлопчыкі і дзяўчынкі прымушалі дарослых задумацца пра сэнс жыцця, непераходзячыя каштоўнасці і, вядома, жадалі, каб у сэрцах кожнага з нас заўсёды жылі любоў, надзея і вера.


СБ