25.03.2026 - 08:50

Тэатр «Школа драматычнага мастацтва» з Масквы паказаў «Дзядзюшкін сон» на XIX Міжнародным маладзёжным тэатральным форуме «M.@rt.кантакт».

Прыняўшы рашэнне інсцэніраваць гэтую аповесць, рэжысёр Глеб Чарапанаў не проста звяртаецца да ранняга Дастаеўскага, але вывучае твор, які змяшчае вытокі ўсіх будучых твораў аўтара.


Мар'я Аляксандраўна Маскалёва – першая дама ў правінцыйным мястэчку Мардасове, актыўная і здольная не толькі на пабудову планаў, але і на паспяховую іх рэалізацыю. Чарговы пражэкт: тэрмінова выдаць замуж дачку – прыгажуню Зіну. Ды і жаніх з'явіўся – багаты і стары князь К. Ці спраўдзіцца мара клапатлівай маці, калі ўсё мардасаўскае грамадства ведае пра задуманую інтрыгу? Сюжэт спектакля «Дзядзюшкін сон» толькі на першы погляд здаецца толькі займальнай камедыяй, узнімаючы пытанні аб сумленнасці і маральнай чысціні.


Аповесць Ф. М. Дастаеўскага «Дзядзюшкін сон» — першая, напісаная пасля знаходжання аўтара ў Омскім катаржным астрозе і ваеннай службе ў Сяміпалацінску. Сам Дастаеўскі называў «Дзядзюшкін сон» штучкай «галубінай нязлобнасці і выдатнай нявіннасці». Аднак рэжысёр спектакля Глеб Чарапанаў бачыць у гэтым творы значна больш.


Водгукі на спектакль былі рознымі. «Неонавыя колеры, гратэск і блогер–пляткарка ствараюць сучасную атмасферу, якая не разбурае класіку, а падкрэслівае яе вечную актуальнасць». «Гэта складаныя людскія лёсы, гэта разважанні аб гонары і сумленнасці, памылках і здрадзе, насмешках і знявазе чалавечай годнасці. Спектакль пастаўлены ў жанры сатырычнай музычнай камедыі з жывой музыкай, цудоўным жывым вакалам».

Пасля спектакля гледачы дзяліліся ўражаннямі аб прадстаўленай трактоўцы класікі.


Магіляўчанка Юлія Бачкарова прызналася, што спектакль Глеба Чарапанава чакала з вялікім нецярпеннем:

– Во–первых, сур'ёзны літаратурны матэрыял — Дастаеўскі. Было цікава, як гэтая класіка, глыбокая, псіхалагічная, самакапальная праломіцца ​​праз наш час. Во–вторых, жадалася ўбачыць эстэтыку маскоўскага тэатра. Што адразу здзівіла – дэкарацыі. Бо дзеянне разгортвалася ў глыбінцы, думалася, што ўсё будзе шэрым, камерным і стрыманым, але на сцэне была феерыя і буянства фарбаў, як і гарнітуры персанажаў. І перажыванні герояў нібы выходзяць вонкі, робячы гэтыя персанажы гратэскавымі з вычварным адзеннем і механікай рухаў. Адсюль з'яўляецца кіч на сцэне, які прыцягвае гледача. Але нягледзячы на ​​экстравагантную карцінку, сэнсы застаюцца, як у арыгінала – прынцыпы маралі. Маладая дзяўчына сутыкаецца з праблемай выбару: быць беднай, але шчаслівай ці багатай, але няшчаснай. Праз гісторыю спробы выгадна выдаць замуж маладую дзяўчыну за лядашчага князя–«паўнябожчыка» аўтар высмейвае пагоню за тытуламі і грашыма, супрацьпастаўляючы ёй сапраўдныя пачуцці.


СБ