02.04.2026 - 15:10

«Мова мая – гэта песня...»

Вучаніца 9–го класа Буйніцкай сярэдняй школы Іна Кубракова сваімі поспехамі і дасягненнямі памнажае славу аб родным Магілёўскім раёне далёка за яго межамі. Яна піша праніклівыя вершы і з імі перамагае на літаратурных конкурсах. Менавіта за творчыя поспехі юную паэтку нядаўна адзначылі ўзнагародай «Гонар і слава Магілёўскага раёна».


Іна прызнаецца, што стаяць на адной сцэне разам з заслужанымі кіраўнікамі сельгасарганізацый, прадпрыемстваў, прафесіяналаў сваёй справы для яе вялікі гонар:

– Вядома, гэта стымул расці далей. А яшчэ гэта падзяка маім настаўнікам за тое, што яны верылі ў мяне.

У 2025 годзе ў рэспубліканскім конкурсе «Юныя таленты Беларусі» Іна заняла першае месца ў намінацыі «Ваенная лірыка» з вершам «Рускі салдат». Яе працы апублікаваны ў зборніку лепшых вершаў VII міжнароднай прэміі ў галіне літаратурнай творчасці для дзяцей «Аліса–2025», дзе яна заняла пятае месца. На конкурс, у якім спаборнічалі юныя паэты з усіх куткоў свету, Іна адправіла тры вершы: «Шчасце», «Мацярынскае сэрца» і «Таямніца цішыні». А нядаўна яна прайшла ў фінал міжнароднага фестывалю–конкурсу «Творчасць без межаў»:

– Першы верш быў напісаны 19 верасня 2024 года і прысвечаны любімай настаўніцы рускай мовы і літаратуры Іне Пятроўне Рыльковай. Яна прыйшла да нас у 7–м класе і закахала ў свой прадмет. Прызнаюся, да гэтага мне не падабаліся мовы і літаратура. А зараз я зачытваюся кнігамі, выступаю на прадметных алімпіядах і займаю прызавыя месцы. Для мяне мая любімая настаўніца – прыклад для пераймання ва ўсім, яна адкрытая і добрая.


Юная паэтка дзеліць свае вершы на асабістыя і публічныя. У сваім телеграмм–канале выстаўляе толькі з другой катэгорыі, іх тамака ўжо больш за паўсотні. І ўжо асобны цыкл прысвечаны мужнасці абаронцаў Радзімы на легендарным Буйніцкім полі:

 

Я жыву на святой зямлі,

Але досыць было тут гора,

Тут салдацкіх ёсць шмат магіл,

І завецца ўсё Буйніцкім полем.

 

Чытаючы вершы дзяўчыны, якая жыве праз 80 гадоў пасля заканчэння той вайны, не можаш не звярнуць увагі, што значная частка паэзіі прысвечана тэме Вялікай Айчыннай. Іна прызнаецца:

– Я не магу сказаць дакладна, што менавіта выклікала ўва мне такую ​​цікавасць да ваеннай тэматыкі. Можа, той факт, што я жыву ў аграгарадку побач з Буйніцкім полем. Я заўсёды натхняюся патрыятычнымі мерапрыемствамі, экскурсіямі ў месцы баявой славы. Ужо не раз наведвала наш Музей Славы Магілёўшчыны. Ганаруся, што ў складзе студатрада прымала ўдзел у яго будаўніцтве. Вельмі люблю ваенныя фільмы і не саромеюся слёз.

Іна скончыла музычную і мастацкую школы. На свае лірычныя вершы яна складае музыку. Цікава, у музыкі і паэзіі сакрэты стварэння падобныя? Паэтка расказвае:

– Паэзія патрабуе пошуку дакладных слоў, рыфмаў і мелодыі, ператвараючы думкі ў эмацыйна зараджаны тэкст. Бывае, днямі хаджу і разважаю над выявай або ключавой думкай, у якую рытмічную форму гэта будзе апранута. А музыка нараджаецца сама: я саджуся за фартэпіяна і проста прыслухваюся да сваіх эмоцый. Мне яшчэ шмат чаму трэба вучыцца, але з кожным разам я адчуваю, што мае вершы становяцца больш дакладнымі і эмацыйна ёмістымі:

 

Сквозь холод ночи и дожди 

Я шепот слышу их солдатский. 

Я знаю – рядышком они. 

Я знаю – не дадут нам сдаться.

Мы встанем вместе, как один, 

И соберем осколки судеб. 

А наш народ будет един. 

Мы путь пройдем, хоть тот и труден.


Іна адзначае, што ў сацсетках расце цікавасць да паэтаў і чытальнікаў. Гэта магчымасць эмацыйна выказаць сябе праз «якая гучыць паэзію». Слова ў паэзіі мае місію перадаць не толькі сэнс, але і эмацыйную глыбіню і прыгажосць:

– Для мяне гэты трэнд станоўчы. Мае сябры сталі больш чытаць, а дзве сяброўкі нават пісаць вершы. І мая галоўная рада гучыць так: «Творчасць не даруе няшчырасці!» Хай памылкі где–то ў рыфмах і рытме, але гэта павінна зыходзіць ад сэрца, павінна быць что–то рэзкае, што западае людзям у самую душу.

Гаджэтам дзяўчына аддае перавагу сапраўдным кнігам у вокладцы, маўляў, у іх душа, сабрала асабістую бібліятэку, любіць класіку:

– Імкнуся пісаць складам класічным, гэта пісьменней і красамоўней. Для мяне паэзія – свет духоўнай культуры. Мне не вельмі блізкія празмерныя эксперыменты са словам у паэзіі:

 

У сэрцы маім, як зорачка ў небе, 

Мова гучыць беларуская.

Самая лепшая на ўсей планеце,

У свеце за ўсіх мілагучная.

Мова мая – гэта песня, што льецца

З вуснаў святога народа.

Кожнае слова, як кветка, здаецца.

У гуке ў кожным – свабода.

 

Іна плануе жыць у роднай краіне, марыць уступіць у Саюз пісьменнікаў Беларусі, вывучыцца на літаратара ці кінарэжысёра і выдаць зборнік сваіх вершаў:

– Я патрыёт. Для мяне гэта значыць шчыра любіць сваю Радзіму, ганарыцца яе культурай і дасягненнямі, паважаць яе гісторыю. А яшчэ гэта гатоўнасць ахвяраваць сабой. Я лічу вялікім дасягненнем Беларусі мірнае неба над галавой – я магу развіваць сябе, марыць пра будучыню.

СБ