10.07.2026 - 16:16

У вёску Балонаў–Сялец Быхаўскага раёна, дзе пахаваны лётчык Канстанцін Рэпін, які загінуў у 1941–м годзе, сёння, 10 ліпеня, з Уладзімірскай вобласці прыехалі ўнучка Алена Аўчыннікава і ўнучатая пляменніца Наталля Татарынцава.


У руках – кветкі, на вачах – слёзы, у сэрцы – велізарная падзяка беларусам за тое, што ўсе гэтыя гады даглядалі безназоўную магілку, што змаглі ўсталяваць імя таго, хто ў ёй спачыў, усталяваць мемарыяльную таблічку, адшукаць яго родных.

– Усе гэтыя гады мы спрабавалі прасачыць лёс Канстанціна Васільевіча. Мая бабуля Праскоўя, мой бацька Яўген пісалі запыты ў Міністэрства абароны РФ. Адтуль нязменна адказвалі – «звестак аб такім чалавеку няма», – распавядае 61–гадовая Алена Аўчыннікава. — Мой бацька нарадзіўся ў 1939–м, а ў 1941–м Кастусь Васільевіч сышоў на фронт. На момант гібелі яму было ўсяго 27 гадоў – узрост, калі жыццё і ваенная кар'ера толькі пачынаюць набіраць вышыню. Аб тым, што яго не стала, блізкія не ведалі. Пахаванку сям'я не атрымлівала, толькі вестку «знік без вестак». Мая бабуля, чалавек глыбока вернік, усё жыццё малілася аб жонцы, які не вярнуўся з фронту, чакала, спадзявалася. Яна кахала яго і засталася яму верная – замуж больш так і не выйшла. Калі дзякуючы вашым пошукавікам мы, нарэшце, даведаліся пра лёс продка, зведалі гаму пачуццяў: хваляванне, радасць, падзяку. Нажаль, ні бабуля, ні бацька, ні мой брат, у гонар дзеда названы Кастусём, не дажылі да гэтага дня. Але я тут, на беларускай зямлі. І гэта для мяне сапраўдны цуд.


Каб пакланіцца памяці продка–героя 61–гадовая Алена Яўгенаўна і 54–гадовая Наталля Пятроўна пераадолелі каля тысячы кіламетраў, здзейснілі некалькі перасадак.

– Мая бабуля Марыя і Канстанцін Рэпін – родныя сястра і брат. Я ведала, што ён, як і многія іншыя нашыя сваякі, пайшоў на вайну і не вярнуўся. Каб даведацца, дзе Канстанцін Васільевіч змагаўся і загінуў, стала размяшчаць у сацсетцы яго фатаграфіі – у надзеі на водгукі. Адну з іх – у групе «Зніклыя без вестак у 1941–1945 гады» у «Аднакласніках». Вывучала сайты, прысвечаныя героям Вялікай Айчыннай… Калі мне адказалі беларускія пошукавікі, была вельмі расчуленая. І сёння ад усяго сэрца мы гаворым вялікі дзякуй беларусам — за святое стаўленне да памяці, за клопат аб загінуўшых салдатах, — падкрэслівае Наталля Татарынцава.


У Быхаўскі раён сваячак Канстанціна Рэпіна прывёз магіляўчанін Аляксандр Клемін — кіраўнік пошукавай групы «Крылы Перамогі». Гэта дзякуючы яму і паплечнікам з клуба «Вікру» атрымалася вярнуць імя лётчыка з небыцця.

– Ініцыятарам пошуку выступіла магіляўчанка Галіна Кухарава, бабуля якой – Пелагея – была відавочцам гібелі лётчыка і да самай сваёй смерці даглядала яго магілу. Ва ўсталяванні імя дапамагла калега з Расіі Алена Шутава – ветэран атрада спецпрызначэння «Русь», – удакладняе Аляксандр Клемін. – Два гады таму на магіле ўсталявалі крыж з мемарыяльнай таблічкай. І вось – адшукалі сваякоў лётчыка, якому на момант гібелі было ўсяго 27 гадоў. Нашая місія ж распасціраецца значна далей палявых работ. Яна заключаецца ў пошуку астанкаў салдат, якія загінулі ў гады вайны, вяртанні іх імёнаў, аднаўленні сямейнай гісторыі, захаванні сувязі паміж пакаленнямі.


Апроч Быхаўскага раёна родныя загінулага лётчыка плануюць наведаць Музей Славы Магілёўшчыны, здзейсніць экскурсію па горадзе. Заўтра яны з'яжджаюць дадому. Але цвёрда ведаюць, што вернуцца на Магілёўшчыну. Па словах Алены Аўчыннікавай, на магіле прадзеда хоча пабываць яе сын Сяргей з жонкай і дочкамі – сямігадовай Кацяй і трохгадовай Анечкай. Значыць, памяці нітка не перарвецца.


 СБ