18.05.2026 - 11:20

Шматдзетны жывёлавод Сяргей Шындзікаў, які атрымаў славу народнага героя, перакананы: шчасце – гэта калі цябе чакаюць дома

Жыццё Сяргея Шындзікава з аграгарадка Аўсянка Горацкага раёна крута змянілася пасля ўручэння яму Прэзідэнтам дзяржузнагароды напярэдадні Дня Перамогі ў Палацы Незалежнасці – медалі «За выратаванае жыццё». На жывёлагадоўцу, які выратаваў з палаючага дома дваіх суседскіх дзетак, абрынуўся цяжар раптоўнай славы: пра яго пішуць газеты, здымаюць рэпартажы, ролікі ў ТikTok. Мы таксама расказвалі гэтую гісторыю.

Простага сельскага працаўніка такая ўвага больш гняце, чым радуе. «Які з мяне герой? На маім месцы любы зрабіў бы гэтак жа», – адмахваецца ён ад чарговага інтэрв'ю. Для яго куды важней папулярнасці, што нечакана звалілася, простыя і зразумелыя каштоўнасці: сям'я і праца на зямлі.

– Вядома, хваляваўся: сталіца, Палац Незалежнасці, Прэзідэнт! – да гэтага часу знаходзіцца пад уражаннем народны герой. – Але ўсё прайшло выдатна: урачыста, а галоўнае – душэўна. Узнагароджваючы мяне і жыхара Віцебшчыны, які выратаваў на пажары трох чалавек, Аляксандр Рыгоравіч вымавіў мудрыя словы, што нашы ўчынкі – прыклад правільнага выхавання, якое пачынаецца з сям'і і школы. Мы з жонкай чацвярых дзяцей выгадавалі, і галоўнае, чаму іх вучылі, – быць добрымі людзьмі.


Падзеі, якія папярэднічалі ўзнагародзе, вясковец апісвае лаканічна. У той дзень – у лістападзе мінулага года – вярнуўся з фермы, з акна ўбачыў, што палае суседні прыватны дом, кінуўся на вуліцу, дзе ўжо тоўпіліся людзі.

– Гаспадыня галасіла, што ўнутры малыя дзеці. Нырнуў у дымавую заслону. Думаў пра адно: абы паспець іх знайсці.

Да прыезду ратавальнікаў у падпаленую хату 49‑гадовы Сяргей Шындзікаў «ныраў» тройчы: з–за агню і шчыльнага задымлення ён нічога не бачыў, ледзь мог дыхаць.

– Землякі аблівалі мяне вадой прама з лужыны, і я вяртаўся. У нейкі момант пачуў піск, пайшоў на гук, схапіў пад паху адно дзіця. Другога навобмацак адшукаў у куце – маляня ад страху забіўся пад бойлер.

З трохгадовым Дзянісам і двухгадовай Данай сёння ўсё добра. Па словах старшыні Аўсянкаўскага сельвыканкама Сяргея Глушакова, сям'і Жук, у якой пяцёра непаўналетніх, кіраўніцтва сельгаспрадпрыемства выдзеліла пакой у інтэрнаце:

– На рамонт дома, пажар у якім адбыўся з–за кароткага замыкання праводкі, спатрэбіцца шмат часу, сіл і грошай. Цалкам трэба мяняць дах, а ён дарагі, з металадахоўкі. Часткова – перакрыцці. Землякі дапамагаюць шматдзетнай маці, але больш за ўсё яна ўдзячная Сяргею Міхайлавічу. Па збегу акалічнасцяў да надзвычайнага здарэння яны нават знаёмыя не былі, Шындзікавы ў Аўсянку пераехалі за два тыдні да гэтага з суседняй вёскі Шэды.

На грошы, якія з узнагародай за выратаванне жыццяў у лістападзе ўручыў Сяргею Шындзікаву міністр па надзвычайных сітуацыях РБ, кіраўнік сям'і набыў газавую пліту, абноўкі – для жонкі, дзяцей.

Сяргея Міхайлавіча калегі шануюць не толькі за душэўныя якасці, але і за прафесіяналізм, гаспадарлівасць – на такіх сёння вёска трымаецца.


– Сціплы, адказны, выканаўчы, за што не аднойчы ўзнагароджваўся граматамі, прэміямі, – характарызуе падначаленага першы намеснік дырэктара КСУП «Аўсянка імя І. І. Мельніка» Аляксандр Бардукоў. – Жонка яго ў нас працуе – даяркай. Гэтая сям'я можа быць прыкладам для іншых. Разам муж і жонка амаль 29 гадоў, выгадавалі чацвярых дзяцей. Ім выдзелілі трохпакаёвую кватэру ў Аўсянцы, але і ад дома ў суседняй вёсцы яны не адмовіліся, трымаюць там гаспадарку: курэй, гусей.

Галоўны заатэхнік Наталля Жукоўская таксама станоўча адклікаецца пра жывёлавода Шындзікава:

– На яго заўсёды і ва ўсім можна спадзявацца. Цяляты накормлены, утрымліваюцца ў чысціні. Таму і паказчыкі лепшыя, напрыклад, сярэднесутачнае прыбаўленне маладняку. Сяргей Шындзікаў сваю працу сумленна выконвае, яшчэ і іншым дапамагае: кароў перагнаць з фермы на ферму, цялятніцы цяжкі мяшок з мукой паднесці.

Цяляць на ферме ў Шындзікава больш за 300. Ён іх называе па імёнах: Зорка, Рыжык, Зорачка, Борка... Душэўны чалавек, да сялянскай працы Сяргей Міхайлавіч прывучаны змалку. У яго бацькоў было восем дзяцей, ён з сямі гадоў хадзіў у памагатых: насіў каровам ваду, сена, апрацоўваў агарод.

Калі вырас і ажаніўся, на час перабраўся на радзіму жонкі – у Шклоўскі раён. Некалькі гадоў са Святланай там пражылі, але, як гаворыць кіраўнік сям'і, пацягнула яго на радзіму.

– Захацелася адпавядаць прымаўцы: спатрэбіўся, дзе нарадзіўся. У Аўсянцы ёсць усё, што трэба для жыцця: крамы, школа, клуб, нават свой басейн, на наведванне якога нам кіраўніцтва КСУП выдае абанементы, – пералічвае Сяргей Міхайлавіч. – Умовы працы, зарплата годныя. У якасці бонусаў атрымліваем штомесяц прадуктовы набор – шэсць кіло мяса. «Аўсянка» – адно з самых паспяховых сельгаспрадпрыемстваў раёна: плюсуем па малаку, якое ідзе гатункам экстра, вырошчваем кароў, свіней, пшаніцу, ячмень, рапс, грэчку, гарох, кукурузу, трыцікале, цукровыя буракі. Уладкоўвае ўсё. А галоўнае шчасце – пасля любімай працы вяртацца дадому, дзе цябе чакаюць. Праводзіць святы сярод родных і блізкіх.

Старэйшыя дзеці Шындзікавых жывуць асобна, але часта наведваюць бацькоў. У Насты, якая зараз у дэкрэце, двое дзяцей. Максім, у якога расце дачка, працуе трактарыстам у ЗАТ «Агракамбінат «Зара» Магілёўскага раёна. Крысціна жыве на Шклоўшчыне, працуе ў фермерскай гаспадарцы.

Малодшая дачка, сямікласніца Валерыя, пасля бацькоўскага ўчынку цвёрда вырашыла, што стане не педагогам, а супрацоўнікам МНС: будзе ратаваць чалавечыя жыцці.

 СБ