ПереводчикМузычны фестываль «Вялікая бард-рыбалка» прайшоў у Магілёўскай вобласці
На берагах Чыгірынскім вадасховішчы ў окерстностях вёскі Чачэвічы Быхаўскага раёна завяршыўся юбілейны 15–й музычны фэст «Вялікая бард–рыбалка».
У фестывалі прынялі ўдзел кампазітар і выканаўца Сяргей Міклашэўскі, Вячаслаў Клімовіч (Добруш), дуэт VODAR KAVY, Валянцін Каваліў і Ягор Гагін (Мінск), ансамбль «Шанц» (Дамжэрыцы), фолк–гурт «Папараць» (Гродна), Тарас Юркевіч (Брэст), Віктар Мацькуноў і Сяргей Старыкаў (Гомель), гурт MOJO BAND і многія іншыя. А таксама папулярны савецкі і беларускі кампазітар, народны артыст Беларусі Эдуард Ханок і экс–солисты БДА «Песняры» Вячаслаў Ісачэнка, Павел Заяц і Сяргей Осіпаў, чые творчыя вечары прайшлі з аншлагам: на берагах Чыгірынкі яблыку не было дзе ўпасці, знакамітыя савецкія хіты артысты і гледачы ўсіх узростаў спявалі хорам.
Музыкі ўшанавалі памяць сузаснавальніка «Песняроў» Уладзіслава Місевіча, які нядаўна пайшоў, які павінен быў прыняць удзел у фестывалі: кліп на вядомую песню «Радзіма» Сяргея Міклашэўскага ў яго выкананні быў цёпла сустрэты публікай.
Кампазітар і аўтар–выканаўца Сяргей Міклашэўскі, акрамя канцэртаў, правёў майстар–клас для юных выканаўцаў аўтарскай песні. Музыка прызнаўся — на «Вялікі бард–рыбалцы» ён упершыню і ўражаны, наколькі цёпла і радасна праходзяць і фестывальныя канцэрты, і творчыя зносіны:
– Гэта свята! Свята музыкі, тэкста, паэзіі. Дзякуй арганізатарам, якія шмат гадоў аддалі гэтаму фестывалю. Ён развіваецца, ён прыгожы, і я зараз ужо, можна сказаць, люблю сюды прыязджаць. Таму што тут добра, тут мы адчуваем яднанне, тут разам дабро, мастацтва і прырода, а што можа быць прыгажэйшае?
Кампазітар, народны артыст Эдуард Ханок адзначыў, што, нягледзячы на нетыповы для яго фармат, удзел у «Вялікі бард–рыбалцы» даставіў яму велізарнае задавальненне:
– Шчаслівы, што мяне запрасілі на гэты фестываль – гэта цікавая разнастайнасць у жыцці. Ніколі не быў блізка знаёмы з бардамі, і ўбачыў сапраўдную імпрэзу. Не проста выканаўцы выйшлі і нешта праспявалі — я ўбачыў цэлую падрыхтаваную праграму. Уразіла гасціннасць супрацоўніц базы адпачынку Магілёўскага металургічнага завода, дзе нас размясцілі: так хлебасольна частавалі кухары, якія аказаліся прыхільнікамі маёй творчасці!
Арт–дырэктар і аўтар ідэі фестывалю «Вялікая бард–рыбалка» Вячаслаў Клімовіч прызнаўся: фестываль апынуўся асаблівым не толькі таму, што год юбілейны, але і з–за буйных красовер–праектаў:
– У гэтым годзе мы працавалі толькі з беларускімі артыстамі – і зрабілі фестываль нават лепш, чым чакалі. Публіка, вы бачылі, была ў захапленні. Ас прафесійнага пункта гледжання, з пазіцый творчай вучобы канцэпцыя фэсту для мяне заўсёды складалася ў тым, каб бардам паказваць не толькі іншых бардаў, але і музыкаў розных жанраў, каб людзі вучыліся. Я неаднаразова казаў, што аўтарская песня – жанр, які ўбірае ў сябе ўсё, што вакол адбываецца. Таму кожны раз, калі сюды прыязджаюць джазавыя, эстрадныя, рок–музыканты, прадстаўнікі сучасных памежных плыняў бардаўскай песні, яны заўсёды паказваюць нешта цікавае, што аўтары–выканаўцы ў выніку ўбіраюць і пачынаюць потым трансфармаваць у сваёй творчасці. Гэта вельмі важна, калі гэтага няма, тая творчасць пачынае глухнуць. Сёлетні фестываль паказаў, што мы рухаемся ў правільным напрамку, музычна ён паказаў сусветны ўзровень. Успомнім, калі «Песняроў» у свой час адпраўлялі на фестываль у Берлін, узнікала пытанне ўзроўню – і было сказана, што гэта самы годны калектыў, сусветнага ўзроўню. І сапраўды, у нас на гэты раз выйшлі салісты, двое з якіх працавалі з Уладзімірам Мулявіным: Павел Заяц восем гадоў, Сяргей Осіпаў пяць гадоў. І гэта вельмі бачна і чуваць: яны носьбіты гэтай мулявінскай школы, таму іх і сустрэлі, і праводзілі авацыямі. І гэта вельмі здорава. І ўпэўнены: не толькі слухачы, але і маладыя ўдзельнікі фестывалю вельмі шмат для сябе вынеслі — яны ўбачылі, што такое па–сапраўднаму працаваць на сцэне.
Найважнейшая фестывальная падзея – конкурс аўтарскай песні «Свой круг», які штогод адкрывае новых зорак жанру. У гэтым годзе абсалютным пераможцам, уладальнікам Гран–пры стаў Іван Саламонаў з Мінска. Шлях да перамогі заняў у маладога барда некалькі гадоў.
– Іван Саламонаў ужо не першы раз удзельнічаў у нашым конкурсе, мы заўсёды яго заўважалі, – распавёў Вячаслаў Клімовіч. — У гэтым годзе ён, нарэшце, атрымаў заслужанае Гран–пры. Трэба разумець, што гэтая ўзнагарода ўручаецца тады, калі ўдзельнік мае вялікі адрыў ад усіх астатніх канкурсантаў. І ён сапраўды так вырас, што аказаўся сёлета на галаву вышэй за ўсіх. Я задаў пытанне каардынатару конкурсу Віктару Мацькунову, аднаму з лідэраў руху клубаў аўтарскай песні ў Беларусі: «А ты б пайшоў на канцэрт гэтага хлопца?» і атрымаў адказ: «Так, безумоўна!» Гэта важны крытэр: калі чалавек з вялізным вопытам гатовы пайсці на канцэрт маладога пачынаючага аўтара, таму што гэта яму цікава.
Вынікі падводзіць публіка, якая з'ехалася на «Вялікую бард–рыбалку» не толькі са ўсёй Беларусі, але з суседняй Расіі і, ад Калінінграда да Магадана: тут ёсць што паглядзець і паслухаць, сюды адназначна варта вяртацца. Мінчанка Ганна Харун прызнаецца – убачанае стала для яе пазітыўным шокам:
– Прыехала ў першы раз – і ехаць не хацела жудасна: угаворвалі мяне доўга. Мець справу з музычнай супольнасцю складана для медыка, у якога ўсё па плане, усё прапісана, усё структуравана, – гэта здавалася апусканнем у поўны хаос. А высветлілася, што гэты хаос таксама мае сваю структуру, у ім таксама ёсць людзі, якія за ўсім сочаць, за ўсе адказныя, якія збіраюць гэты хаос у вялізнае свята майстэрства, мастацтва, музыкі, паэзіі і прыгажосці. А яшчэ тут узрушаючая прырода, няма нічога выдатней!