04.06.2026 - 09:43

У начальніка аддзялення паштовай сувязі Цішоўка Магілёўскага раёна Алены Саўчук дзяцінства пахла сургучом, лістамі і газетамі, бо яе маці доўгія гады працавала тут жа. Дзіцем яна захоплена назірала за паштовай «кухняй» – так і закахалася ў прафесію. Вясковая пошта для Алены – месца душэўных сустрэч і цёплых размоў, а таксама доўгачаканых вестачак, якія ляцяць з розных куткоў краіны.


Прафесія ў сям'і перадавалася ў спадчыну: спачатку з паштовай справай звязала сваё жыццё бабуля Любоў Іванаўна Афаневіч, затым па яе слядах пайшла маці Ірына Віктараўна Тухава. На гэтым дынастыя магла скончыцца, бо Алена шукала ўласны шлях і пакліканне. Яна магла стаць паспяховай мадэллю ці філолагам. Але ў лёсу былі зусім іншыя планы, успамінае суразмоўніца:

– Атрымала эканамічную адукацыю і паспела 3 гады папрацаваць бухгалтарам, але зразумела, што сэрца не ляжыць да гэтай прафесіі. Мама параіла пайсці на пошту. Я паспрабавала і засталася – працую ўжо больш за 10 гадоў. Вырашальную ролю адыгралі ўспаміны дзяцінства: у канцы 1990–х маці таксама працавала ў аддзяленні Цішоўка, мы жылі непадалёк, я часта прыязджала да яе на ровары дапамагаць.

Бабуля Любоў Іванаўна таксама ўсё жыццё ў паштовай справе: спачатку працавала суправаджаючым па абмене пошты, затым была начальнікам галоўнай касы, а бліжэй да пенсіі перавялася ў групу кантролю.

Алена прызнаецца, што першы час на пошце было не столькі складана, колькі страшна:

– Я прыйшла ў прафесію пасля бабулі і мамы, якія заўсёды былі на добрым рахунку. Баялася не апраўдаць чаканняў, падвесці сваіх родных, сапсаваць рэпутацыю. Але рызыкнула! Спачатку працавала аператарам, потым перайшла ў групу кантролю. Пазней мяне прызначылі начальнікам аддзялення паштовай сувязі на раёне, а пасля перавялі на такую ​​ж пасаду ў Магілёў.

Начальнік – гэта пастаянны рэжым мультызадачнасці, – заўважае Алена Саўчук. – У аддзяленні паштовай сувязі № 40 Магілёва, дзе я працавала да дэкрэтнага водпуску, калегі сталі мне блізкімі людзьмі. Маем зносіны да гэтага часу, хоць я 5 гадоў сядзела з дзецьмі, а потым вярнулася на іншае месца. Як і бабуля, папрацавала ў групе кантролю, а потым зразумела: хачу да людзей, каб кожны дзень былі жывыя зносіны.

Так і атрымалася. Сям'я Алены купіла ў Цішоўцы дом. Спачатку жанчына ўладкавалася на працу ў паштовае аддзяленне, а праз пару месяцаў пераехала з мужам і дзецьмі на новыя квадратныя метры. Кажа, што на пошце, асабліва ў вёсцы, свой вайб, які нідзе больш не адчуеш:

— Аддзяленне сувязі — гэта месца, дзе можна не толькі аплаціць паслугі, аформіць падпіску ці штосьці купіць, але і сустрэцца, пагаварыць, абмеркаваць надзённыя пытанні, даведацца пра апошнія навіны. Асабліва гэтага не хапае пенсіянерам, бо моладзь мае зносіны ў інтэрнэце. А мне падабаецца жывы фармат – з кожным пагавару, надам увагу і час.

У Алены падрастаюць дочкі Ева і Мія, якім споўнілася 7 і 5,5 гады. Яны часта бываюць у мамы на працы і ўжо не раз казалі, што жадаюць стаць паштальёнамі. Алена іх падтрымлівае:

— Прызванне трэба выбіраць па любві, тады будзеш хадзіць на працу з энтузіязмам, а не з цяжкасцю ўставаць ураніцу. Самае галоўнае – быць шчаслівым, а калі праца прыносіць задавальненне і радасць, то і жыццё праходзіць нездарма: ты прыносіш карысць людзям, а яны даюць у адказ такую ​​ж пазітыўную энергію.

СБ