22.06.2026 - 10:25

Магілёўская абласная дзіцячая бальніца — найбуйнейшы ў краіне стацыянар па відах спецыялізаванай дапамогі. Штогод тут праходзяць лячэнне каля 20 тысяч дзяцей, для якіх створаны ўсе ўмовы. На варце дзіцячага здароўя – сучаснае медыцынскае абсталяванне, а таксама калектыў пісьменных і спагадных спецыялістаў. Многія працуюць цэлымі дынастыямі. Напрыклад, педыятрычную службу вобласці немагчыма ўявіць без прозвішча Малашкі: сваё прафесійнае жыццё дапамогі дзецям прысвяцілі тры пакаленні гэтай сям'і — дзевяць профільных спецыялістаў.


У вытокаў дынастыі

Сёння ў бальніцы працуюць тры прадстаўнікі дынастыі: Ірына Малашка, якая прайшла працоўны шлях ад педыятра да намесніка галоўнага ўрача па медыцынскай экспертызе і рэабілітацыі, а таксама яе сын і ятроўка — Антон Малашка загадвае траўматолага–артапедычным аддзяленнем, а Марыя працуе лекарам–афтальмолагам. Шлях у прафесію некалькіх пакаленняў пачаўся з бабулі Эміліі Аляксандраўны, расказвае Ірына Леанідаўна:

– Родапачынальніца нашай дынастыі працавала да 70 гадоў і ўсё прафесійнае жыццё прысвяціла Магілёўскай вобласці – была ўчастковым урачом у Краснапольскай цэнтральнай раённай бальніцы, пульманолагам у дзіцячай паліклініцы № 3 Магілёва, у 1977 годзе стала першай загадчыцай у толькі што якое адкрылася пульманалагічным аддзяленні абласной дзіцячай лякарні, а праз 7 гадоў – намеснікам галоўнага лекара ўстановы па лячэбных пытаннях. Чарговы яе працоўны этап – галоўны педыятр Магілёўскай вобласці.

Родныя і калегі ўспамінаюць Эмілію Аляксандраўну з цяплом і павагай: яна ўнесла вялікі ўклад у павышэнне якасці аказання медыцынскай дапамогі дзецям і зніжэнне дзіцячай смяротнасці, працавала над укараненнем сучасных метадаў і медыцынскіх тэхналогій у лячэбны працэс. Яе прыклад стаў паказальным для наступных пакаленняў. Не застаўся ўбаку і ўласны сын – Валерый Малашка, які сёння ўзначальвае Пастаянную камісію па ахове здароўя, фізічнай культуры, сямейнай і маладзёжнай палітыцы Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу.

Усе шляхі вядуць у медыцыну

Працоўная біяграфія раздзела сям'і таксама злучана з абласной дзіцячай лякарняй: тут ён мінуў шлях ад анестэзіёлага–рэаніматолага да галоўнага лекара ўстановы. Яго далейшая дзейнасць у статусе дзяржслужачага таксама была звязана са сферай аховы здароўя – у свой час нават узначальваў профільнае міністэрства. Ірына Леанідаўна ўладкавалася на працу ў 1990 годзе – разам з мужам трапіла па размеркаванні ў Магілёў пасля вучобы ў Мінскім дзяржаўным медінстытуце (сёння – Беларускі дзяржаўны медыцынскі ўніверсітэт). На гэтым спіс урачоў у сям'і не скончыўся, адзначае яна:

– Сястра жонка Наталля з мужам пачыналі працоўны шлях у нашай бальніцы. Іх дачка і наш сын таксама выбралі медыцынскую ВНУ, і гэта добра, бо дзеці медыкаў – неабыякавыя людзі. У прафесію яны ідуць свядома: разумеюць з ранніх гадоў, што медыцына – не проста прыгожая карцінка: белы халат, сучасныя кабінеты і аперацыйныя... Медыцына – у тым ліку страхі, боль, слёзы. І ўсё гэта трэба прапускаць праз сябе. Тым, хто хоча працаваць у гэтай сферы, трэба быць гатовымі да такіх рэчаў. Але нават тут ёсць месца кахання да сваёй справы, нягледзячы на ​​цяжкасці і бяссонныя ночы.

Адна прафесія на ўсё жыццё

Ірына Леанідаўна ў прафесіі ўжо 40 гадоў. Пачынала ў аддзяленні нованароджаных і неданошаных Магілёўскай абласной дзіцячай бальніцы. І на гэтым этапе ўдзячна вопытным настаўнікам, падтрымку якіх адчувала ў любой сітуацыі. Іх прыклад дазволіў ёй закахацца ў медыцыну на ўсё жыццё:

– Заўсёды хацела працаваць з маленькімі дзецьмі, і выходжванне нованароджаных стала маім прызваннем – ішла ў бальніцу з натхненнем. Упэўненасць у сваіх сілах да мяне, маладога спецыяліста, прыйшла не адразу: чым большы працоўны вопыт атрымліваеш, тым часцей пачынаеш сумнявацца – адказнасць за жыццё маленькага пацыента занадта вялікая.

Праца ў аддзяленні нованароджаных навучыла яшчэ больш кахаць людзей, заўсёды ставіць сябе на іх месца і ставіцца да праблем з разуменнем. Гэта асабліва важна, калі ў сям'і здарылася бяда, прызнаецца Ірына Леанідаўна:

— Кожная жанчына марыць выпісацца з радзільнага дома са здаровым дзіцем і радасна паехаць дадому: новае жыццё — гэта заўсёды свята. Здараецца, што ўсё ідзе не так: дзіця трапляе ў дзіцячую бальніцу, а разам з ім – маці, якая сама яшчэ не аднавілася фізічна. І ёй трэба адразу станавіцца моцнай, таму што мы шпіталізуем жанчын, каб яны дапамагалі нам у справе выходжвання. І маці займае іншую пазіцыю: яна павінна аддаць усю сябе дзіцяці. Але нам яе таксама трэба маральна падтрымаць.

Яшчэ больш складана даводзіцца мамам, чые дзеці атрымліваюць інваліднасць. І задача спецыялістаў – аказаць ім не толькі медыцынскую, але і псіхалагічную дапамогу: растлумачыць, як далей выбудоўваць сваё жыццё. Ірына Малашка ведае, што калі ў такі момант адапхнуць жанчыну, пакінуць сам–насам са сваёй праблемай, то яна ўзлаваецца і больш ніколі нікому не паверыць:

– Часта сустракаю ў горадзе сваіх пацыентак. Заўсёды прыемна, калі мамы гавораць дзякуй, хоць у іх сем'і пастукалася бяда. Калі не можаш змяніць сітуацыю, трэба змяніць свае адносіны да яе, таму яшчэ адна задача медыкаў – навучыць чалавека жыць з узніклай праблемай.


Аказаць дапамогу кожнаму

У вялікай медыцынскай сям'і Малашкі працоўныя пытанні не застаюцца толькі за парогам бальніцы, а становяцца галоўнай тэмай размовы і дома. Падтрымліваем адзін аднаго і ўнікаем у праблемы не без прафесійных спрэчак, працягвае Ірына Леанідаўна:

– Мы ўсе лекары–педыятры розных спецыяльнасцяў. Але я абсалютна ўпэўнена, што мая ятроўка можа ў любы момант стаць траўматолагам – яна арыентавана ў гэтым кірунку. Гэтак жа мой сын можа даваць парады па афтальмалогіі. Гэта сведчыць аб тым, што пытанні паміж намі абмяркоўваюцца. І гэта нармальна, калі людзі жывуць сваёй прафесіяй, унікаюць ва ўсе нюансы. Так было і ў нас з мужам: ён быў рэаніматолаг, і асноўная маса маленькіх пацыентаў з яго аддзялення пераходзіла да нас. Іх лячэнне абмяркоўвалася ўвесь час — і на працы, і дома.

Для лекара шчасце, калі ён можа дапамагчы свайму пацыенту і дамагаецца добрых вынікаў. У дапамогу – сучасныя ўмовы і высокатэхналагічнае медыцынскае абсталяванне. Сфера аховы здароўя атрымлівае каласальнае фінансаванне – усё робіцца для людзей.


Так, у пачатку гэтага года ў Магілёўскай абласной дзіцячай бальніцы з'явіўся новы корпус фізічнай і рэабілітацыйнай медыцыны. Расце і ўзровень падрыхтоўкі медыцынскага персаналу. Чаго толькі варта стварэнне дзясяткаў сімуляцыйных цэнтраў у вну і каледжах для студентов–медиков, дзе можна адпрацаваць любыя навыкі. І такая пільная ўвага радуе кожнага прадстаўніка прафесіі, заўважае Ірына Леанідаўна:

– Мы разумеем: калі ў чалавека ёсць праблема са здароўем, ён спрабуе яе вырашыць. І ў гэты момант яна для яго становіцца самай галоўнай. Нельга сказаць, што аднаму баліць больш, а другому менш. Мы ўсе розныя, у кожнага свой парог адчувальнасці: кто–то будзе трываць і маўчаць, а потым прыедзе ў лякарню з перытанітам, а кто–то звернецца да лекара адразу ж, як толькі ў целе что–то кальнула. І наша задача – кожнаму надаць увагу, супакоіць і аказаць дапамогу.

Дзень медыцынскіх работнікаў калектыў Магілёўскай абласной дзіцячай бальніцы адзначае з асаблівай цеплынёй. Гэта заўсёды віншаванні, узнагароды і заахвочванні за працу, а таксама тэматычныя пастаноўкі тэатра «Маленькая краіна», які ўжо некалькі гадоў дзейнічае ў стацыянары. З прафесійным святам Ірына Малашка ад душы віншуе ўсіх калег, а таксама сваіх родных і блізкіх:

– Жадаю ўсім работнікам галіны здароўя, цярпення і ўзаемадапамогі. Жадаецца, каб на змену нам прыходзілі такія ж неабыякавыя людзі, на якіх можна спадзявацца і спакойна пакінуць свае працоўныя месцы.

СБ