24.03.2026 - 08:40

Рэцэпты яе майстэрства

Аксана Буйчык віртуозна пякла пірожныя, зараз з такім жа азартам «шаткуе» хваёвы брус

Усмешлівая, абаяльная, клапатлівая дачка, жонка, мама і бабуля, жыхарка Глускага раёна сваім прыкладам даказвае: разыначка жанчыны – у яе шматграннасці і прафесіяналізме. У мінулым кулінар, сёння Аксана Буйчык па–майстэрску кіруе дрэваапрацоўчым станком. Падкрэсліваючы, што менавіта мэтанакіраванасць дазволіла ёй асвоіць складаную тэхніку і стаць адным з найлепшых спецыялістаў у мужчынскім калектыве.


Пацягнула на малую радзіму

Брускі, пілавінне і цыркулярка ў яе жыцці з'явіліся не адразу. Першапачаткова ўраджэнка аграгарадка Калацічы выбрала асабліва жаночую прафесію. У Бабруйску адвучылася на кулінара, уладкавалася ў кандытарскі цэх у адну з завадскіх сталовых.

— «Штампавалі» мы папулярныя тады пірожныя: «Кошык», «Птушынае малако». Новыя рэцэпты распрацоўвалі: разводзілі традыцыйныя пясочныя і бісквітныя тарты «тварожнымі» прысмакамі, — успамінае Аксана Міхайлаўна. – Калі мяне пацягнула на малую радзіму, у Глуску на хлебазаводзе спецыялізавалася на перніках і печыва. Замуж выйшла за аднавяскоўца.

Будучага мужа Аксана Міхайлаўна нагледзела, яшчэ будучы школьніцай. Але запэўнівае, што «злавіла» яго «не на булачкі».

– Мне дзесяць гадоў было, калі звярнула на яго ўвагу, – ён аднакласнік маёй старэйшай сястры. Тады мы нават не размаўлялі, потым Сяргей у Бабруйск з'ехаў вучыцца на прараба. Гэта лёс: мы абодва вярнуліся на Глушчыну, сустрэліся, пакахалі адзін аднаго, згулялі вяселле, нарадзілася наша дачка Оля. Я заўсёды была вельмі актыўнай, у дэкрэце крыху больш за год пасядзела — і выйшла на працу. На лета стала майстрам кваснага цэха. У прамым сэнсе слова сушыла сухары, запарвала солад. Бочку квасу землякі выпівалі за пару гадзін і «патрабавалі дазапраўкі».

Не з мяккага цеста

Кулінарам Аксана Буйчык прапрацавала дзесяць гадоў. А да 40 вырашыла змяніць згодлівае цеста на цвёрдую драўніну.

– У Глуску прыватнік адкрыў лесацэх, папрасілася да яго на працу. Што не спраўлюся, думак не было. Такі характар ​​– я не з мяккага цеста: ёсць мэта – дамагуся. Днямі пілавала і тарцавала палеты – рабіла паддоны. Атрымліваючы нашмат большы заробак, чым на заводзе. Калі прыватнік зачыніўся, адправілася ў лясгас: маўляў, вазьміце мяне ўкладчыкам піламатэрыялаў. У начальніка цэха вочы акругліліся – куды табе, маўляў, гэтая праца цяжкая, мужчынская. Праз два тыдні я ўжо прымала дошку на тэхналагічнай лініі. Пасля перайшла на кладку: збірала як мінімум па 15 пакетаў. У адным – каля 500 дошак. Цягала за раз па 7–8 штук даўжынёй метр дваццаць і вагой больш за пяць кіло. І так цэлы дзень, а ён у нас дванаццацігадзінны! Не скардзілася, перавыконвала норму. Начальнік нават мной калегаў стаў «палохаць»: не спраўляецеся – пойдзеце да Буйчыка вучыцца, – са смехам канстатуе Аксана Міхайлаўна.

Вучыцца, зрэшты, прапанавалі ёй самой. Адправілі ў Бабруйск на курсы.

– На занятках я і 30 мужыкоў штудзіравалі віды дрэваапрацоўчых станкоў, куты рэзкі, – успамінае суразмоўніца. – На іспыце я «адстралялася» першай. Вось ужо 15 гадоў працую станочнікам дрэваапрацоўчага станка чацвёртага разраду. Калі была кулінарам, мой муж – загадчык гаспадаркі нашага лясгаса – называў мяне «салодкай жанчынай». Цяпер жартуе, што я «драўняная» і ад мяне пахне пілавіннем. Вядома, не крыўдую: у мяне гэты водар асацыюецца з цеплынёй, хатнім агменем, выгодай.

«Баявыя» гены

Што змяніла міксер, фартух на цыркулярку і працоўную спяцоўку і «замешвае» рэкорды на дрэваапрацоўчым станку, Аксана Міхайлаўна не шкадуе.

– Працую два дні праз два. У восем раніцы ўжо ля станка, рыхтую яго, выстаўляю рэйкі, на якія лягуць дошкі, скрыні, – у іх патрапяць абрэзкі, якія я заву «карамболиками». Дошку мы дзелім па гатунках, памерах. Пілаваць яе – таксама мастацтва. Розніца толькі ў тым, што ў кулінарыі матэрыял павінен быць згодлівым, а за станком важныя цвёрдасць у руках і рашэннях, – разважае прафесіянал. – У маім родзе ўсе жанчыны моцныя. Мама Любоў Арцёмчык у свой час таксама асвоіла мужчынскую прафесію – была брыгадзірам трактарнага цэха, кантралявала працэс рамонту сельгастэхнікі.

Маме ўжо 84 гады, Аксана Міхайлаўна яе даглядае. Паспявае і прысядзібны ўчастак апрацаваць, выгадаваць бульбу, гародніну. Нядаўна плот новы з мужам паставілі, разлічыўшы, колькі і якіх матэрыялаў спатрэбіцца.

– Рыхтаваць па–ранейшаму люблю, песціць сям'ю, унукаў. Жанчына, кім бы ні працавала, павінна заставацца жанчынай, клапаціцца аб сваіх блізкіх.

ПРАМАЯ МОВА

Ганна РУССУ, намеснік кіраўніка арганізацыі па ідэалагічнай рабоце Глускага лясгаса:

– У нас у штаце 400 чалавек, з якіх 80 – жанчыны. Яны працуюць эканамістамі, майстрамі леса. Але станочнік дрэваапрацоўчага станка – Вельмі рэдкая спецыяльнасць для жанчыны. У цэху, дзе працуе Аксана Буйчык, у 2025–м перапрацавана больш за 85 тысяч кубаметраў дзелавой драўніны. Мы рэалізавалі больш за 23 тысячы кубоў піламатэрыялаў. Прадукцыя ідзе на экспарт – ва Узбекістан, Кітай, Турцыю. Мы вырабляем лазні, альтанкі, дамакамплекты. У тым, што ўсё гэта запатрабавана, заслуга такіх працаўнікоў, як Аксана Міхайлаўна. Па выніках раённага спаборніцтва за мінулы год яна ўдастоена звання лепшага па прафесіі ў сферы прамысловасці.

СБ